MRI: راهنمای جامع تصویربرداری رزونانس مغناطیسی | کاربرد، نحوه کار و تاریخچه

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی که بیشتر با نام MRI شناخته می‌شود، روشی نوین برای مشاهده بافت‌ها و اندام‌های داخلی بدن است. برخلاف روش‌های سنتی مانند جراحی، استفاده از رنگ‌های مضر یا اشعه ایکس، MRI از میدان‌های مغناطیسی و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویری واضح و دقیق از ساختار بدن استفاده می‌کند. با MRI، پزشکان می‌توانند بدون هیچ گونه تهاجمی، به بررسی دقیق آناتومی بدن بپردازند و بیماری‌ها را در مراحل اولیه تشخیص دهند.

پایه های فیزیکی MRI: از پدیده NMR تا تصویربرداری پزشکی

MRI ریشه در یک پدیده فیزیکی به نام رزونانس مغناطیسی هسته ای (NMR) دارد که در دهه 1930 کشف شد. در این پدیده، میدان های مغناطیسی و امواج رادیویی باعث می شوند اتم ها سیگنال های رادیویی بسیار ضعیفی از خود ساطع کنند. فلیکس بلوخ و ادوارد پورسل، دو دانشمند برجسته از دانشگاه های استنفورد و هاروارد، این پدیده را کشف کردند. پس از آن، طیف سنجی NMR به ابزاری قدرتمند برای مطالعه ترکیب ترکیبات شیمیایی تبدیل شد و راه را برای توسعه MRI هموار کرد.

نخستین گام در ثبت اختراع MRI: تشخیص سرطان با امواج مغناطیسی

در سال 1970، دکتر ریموند دامادیان، پزشک و پژوهشگر، مبنای استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی را به عنوان ابزاری برای تشخیص پزشکی کشف کرد. او متوجه شد که انواع مختلف بافت حیوانی، سیگنال‌های پاسخ متفاوتی از نظر طول موج ساطع می‌کنند. نکته مهم‌تر این بود که بافت سرطانی، سیگنال‌هایی بسیار طولانی‌تر از بافت غیر سرطانی تولید می‌کند.

کمتر از دو سال بعد، دامادیان ایده خود را برای استفاده از MRI به عنوان ابزاری برای تشخیص پزشکی، در اداره ثبت اختراعات ایالات متحده به ثبت رساند. عنوان اختراع او "دستگاه و روشی برای تشخیص سرطان در بافت" بود. در سال 1974، این اختراع به ثبت رسید و اولین پتنت جهان در زمینه MRI به نام او ثبت شد. تا سال 1977، دکتر دامادیان ساخت اولین دستگاه MRI کامل بدن را به پایان رساند و نام آن را "Indomitable" (تسخیرناپذیر) گذاشت.

توسعه سریع MRI در عرصه پزشکی

از زمان ثبت اولین اختراع، کاربرد MRI در پزشکی به سرعت گسترش یافت. اولین دستگاه های MRI در اوایل دهه 1980 وارد عرصه درمان شدند. در سال 2002، حدود 22000 دستگاه MRI در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گرفت و بیش از 60 میلیون معاینه MRI انجام شد. این آمار نشان دهنده پذیرش گسترده و اهمیت روزافزون MRI در تشخیص و درمان بیماری ها است.

تقدیر از پیشگامان MRI: جایزه نوبل برای لاوتربور و منسفیلد

در سال 2003، پل سی. لاوتربور و پیتر منسفیلد به دلیل کشفیاتشان در زمینه تصویربرداری رزونانس مغناطیسی، مفتخر به دریافت جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی شدند.

پل لاوتربور، استاد شیمی در دانشگاه ایالتی نیویورک در استونی بروک، مقاله‌ای در مورد یک تکنیک تصویربرداری جدید با عنوان "zeugmatography" (از واژه یونانی zeugmo به معنای "یوغ" یا "به هم پیوستن") نوشت. آزمایش‌های تصویربرداری او، علم را از بعد تک‌بعدی طیف‌سنجی NMR به بعد دوم، یعنی جهت‌گیری فضایی، منتقل کرد که اساس MRI را تشکیل می‌دهد.

پیتر منسفیلد از ناتینگهام انگلستان، کاربرد گرادیان‌ها را در میدان مغناطیسی توسعه داد. او نشان داد که چگونه می‌توان سیگنال‌ها را به صورت ریاضی تجزیه و تحلیل کرد که این امر امکان توسعه یک تکنیک تصویربرداری مفید را فراهم کرد. منسفیلد همچنین نشان داد که چگونه می‌توان به تصویربرداری فوق‌العاده سریع دست یافت.

MRI چگونه کار می کند؟ راز تصویربرداری از آب درون بدن

آب حدود دو سوم وزن بدن انسان را تشکیل می دهد و همین میزان بالای آب، دلیل کاربرد گسترده تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) در پزشکی است. در بسیاری از بیماری ها، فرآیندهای پاتولوژیک منجر به تغییر در میزان آب موجود در بافت ها و اندام ها می شود و این تغییرات در تصاویر MRI منعکس می گردد.

آب مولکولی است که از اتم های هیدروژن و اکسیژن تشکیل شده است. هسته های اتم های هیدروژن می توانند مانند عقربه های قطب نمای میکروسکوپی عمل کنند. وقتی بدن در معرض یک میدان مغناطیسی قوی قرار می گیرد، هسته های اتم های هیدروژن در یک راستا قرار می گیرند، گویی "به خط" شده اند. وقتی پالس های امواج رادیویی به آنها تابانده می شود، میزان انرژی هسته ها تغییر می کند. پس از قطع پالس، هسته ها به حالت قبلی خود باز می گردند و یک موج رزونانس ساطع می کنند.

تفاوت های جزئی در نوسانات هسته ها با پردازش کامپیوتری پیشرفته شناسایی می شوند. به این ترتیب، می توان یک تصویر سه بعدی ایجاد کرد که ساختار شیمیایی بافت، از جمله تفاوت در میزان آب و حرکات مولکول های آب را نشان می دهد. این امر منجر به ایجاد تصویری بسیار دقیق از بافت ها و اندام ها در ناحیه مورد بررسی بدن می شود. به این ترتیب، می توان تغییرات پاتولوژیک را مستند کرد.